"Zeelandia's nieuwe leiding heeft nog steeds deeg onder de nagels"
Na een Zeelandia-carrière van 44 jaar geeft Marc Cuypers de fakkel als Managing Director door aan Vik Van den Bosch.
Het is nog vroeg wanneer Marc Cuypers en Vik Van den Bosch aanschuiven aan de tafel in de proefbakkerij, exact de plek waar Vik eenendertig jaar geleden zijn eerste dagen bij Zeelandia doorbracht. Buiten vertrekt een gele vrachtwagen voor de ochtendronde, binnen hangt de geur van vers gebakken brood, en op tafel pronkt het kersverse Great Place to Work certificaat. Niemand heeft die plek voor de symboliek uitgekozen. Het is gewoon waar deze twee mannen zich het meest thuis voelen, en precies daarom de juiste plek om te praten over wat er groeit bij Zeelandia, en vooral over wat niet verandert.
Het antwoord op dat laatste zit al besloten in hoe het gesprek verloopt. Geen aftredende directeur en zijn opvolger die elks een monoloog afsteken, eerder twee mensen die een gesprek voortzetten dat al jaren loopt. 44 jaar aan de ene kant van de tafel, 31 aan de andere: het voelt niet als een overdracht, maar eerder als de voortzetting van een gedeelde geschiedenis.
Een bakker wordt geen manager
"Ik denk nog altijd vanuit de bakkerij zelf," zegt Vik. Hij begon hier ooit als proefbakker, met een bakkersopleiding in de bagage, en klom via de vloer naar de directie. "Die basis verlies je niet, en dat wil ik ook niet."
Marc knikt, niet toevallig: hij groeide zelf op als bakkerszoon, met het geluid van de oven als vaste achtergrond van zijn jeugd. Voor hem is dat precies waarom hij zich nooit zorgen maakte over wie zijn functie zou overnemen. Hij zegt het zo: "Ik heb liever iemand die het bedrijf van onderuit kent dan iemand met enkel de mooiste diploma's. Vik heeft hier letterlijk zijn vak geleerd. Dat kun je niet kopen, dat moet je meemaken." Wat volgt is dan ook minder een overdracht en eerder een estafette waarvan het stokje al een tijd onderweg was.
De belofte die niet verandert
Wat betekent deze wissel voor de bakker die dit leest? Vik is daar concreet over: iedereen bij Zeelandia die in contact komt met klanten moet zich dagelijks blijven afvragen wat er in die bakkerij nog beter kan.
"Een leverancier levert een zak mix en is weer weg. Een medebakker blijft meedenken over wat er in jouw bakkerij nog beter kan." Marc vult meteen aan, alsof hij de zin al kende voor Vik ze uitsprak. "Dat is nooit anders geweest, en dat mag ook nooit veranderen. Als Vik dat scherper stelt, is dat winst, geen breuk." Het is geen nieuwe belofte die met de wissel wordt geboren, maar een gedachte waar Zeelandia al jaren mee bezig is, en die Vik verder wil verankeren.
Bewijs op de tafel
Het certificaat op tafel komt in het gesprek toch nog eens ter sprake. Great Place to Work, amper enkele maanden oud, is voor Marc geen los pluimpje. "Wat we hier gebouwd hebben, zie je niet altijd in de cijfers," zegt hij. "Dat certificaat bewijst het toch, zwart op wit: dit is en blijft een familiebedrijf."
Een bedrijf van meer dan 125 jaar dat zijn mensen zo lang vasthoudt, bouwt volgens beide mannen vanzelf diezelfde nabijheid op bij zijn klanten. Tegen het einde van het gesprek is het onderscheid tussen wat "van Marc" was en wat "van Vik" wordt, moeilijk nog te maken.
"Ik geef niet zomaar een functie door," zegt Marc. "Ik geef door aan iemand die al jaren mee aan dit verhaal schrijft." Vik knikt, en kijkt al voorbij het moment zelf, naar de weg die voor hem ligt. De koffie is leeg, de vrachtwagen allang vertrokken en het gesprek was niet toevallig zo vroeg ingepland: de rest van de dag is voor de klant.
